Հայրենագիտություն

Որտեղ եմ ծնվել ես
Ես ծնվել եմ Երևանում:
Որտեղ է ծնվել իմ մայրիկը:
Մայրիկս ծնվել է Երևանում:
Որտեղ է ծնվել իմ հայրիկը:
Իմ Հայրիկը ծնվել է Երևանում:
Որտեղ են ծնվել իմ տատիկները, պապիկները
Հայրական կողմից տատիկս ծնվել է Թալինի Դաշտադեմ գյուղում,իսկ պապիկս՝ Կոտայքի մարզի Բարձրադիր գյուղում:
Մայրական կոմից տատիկս ծնվել է Երևանում, իսկ պապիկս Տավուշի մարզի Բերդ քաղաքում:
Իմ արմատները որտեղից են սկիզբ առնում:
Իմ արմատները սկիզբ են առնում Արևմտյան Հայաստանից:
Իմ ազգանվան պատմությունը:
Պապիկիս պապիկի անունը Փանոս է եղել, որտեղից էլ սկիզբ է առել Փանոսյան ազգանունը:

Реклама

Մեր տանը շատ ծաղիկներ կան, որոնք խնամում է մայրիկս:Այդ ծաղիկներից մեկն էլ ես եմ Ընկեր Սեդայի հետ միասին նվիրել մայրիկիս:Սկզբում դա մի փոքրիկ բույս էր, իսկ հիմա մեծացել է,որը ես ինքս եմ խնամում:
21584921_1218468431631812_2093495200_n.jpg

Իմ թութակները

Ես ունեմ երկու թութակ՝ Թոլին ու Հանթերը: Ես նրանց ջուր ու կեր եմ տալիս:Մայրիկիս օգնությամբ լողացնում եմ թութակներիս և մաքրում նրանց վանդակը: Ես հաճախ եմ խաղում թութակներիս հետ: Ես նրանց շատ եմ սիրում:
21622093_1218468391631816_1962942914_n.jpg

Ռնգեղջյուրն ու բարի փերին

Ռնգեղջյուրն ու բարի փերին
Շատ տարիներ առաջ Սեմ անուն մի ռնգեղջյուր էր ապրում: Նա շատ հաստլիկ էր: Շատ էր թխվածք ուտում, հետո մի բաժակ կաթ էր խմում ու քնում:
Նա ամեն անգամ երազում տեսնում էր, որ մեկը իրեն խուտուտ է տալիս:
Խեղճը չէր դիմանում, անհանգիստ պտտվում էր քնի մեջ ու ամեն գիշեր ցած ընկնում մահճակալից: Գեր լինելու պատճառով նա աղմուկով էր ընկնում:
Բոլոր հարևանները դժգոհում էին ու գանգատվում, թե նա աղմկոտ ու անհանգիստ ռնգեղջյուր է: Խեղճ Սեմը չգիտեր՝ ինչ անի: Ու մի անգամ նա գնաց իմաստուն բուի մոտ` խորհուրդ հարցնելու: Բուի անունը Ջուդի էր: Սեմը նրան իր պատմությունը: Ջուդին առաջարկեց բարի փերուն դիմել:
Փերին հայտնվեց` ձեռքին արծաթյա մի ձող:
Սեմն ամեն ինչ մանրամասն պատմեց փերիին:
_ Ա ¯հ, ինչ հիմար ռնգեղջյուր ես,- ասաց փերին: -Ո±վ է անկողնում շոկոլադով թխվածք ուտում: Իսկ փշրանքների մասին մոռացել ե±ս: Իհարկե խուտուտ կտան: Ես կօգնեմ քեզ, փակիր աչքերդ ու մի նայիր:
Սեմը աչքերը փակեց, իսկ փերին Ջուդիի վրա թափահարեց արծաթե ձողիկն ու նրան դեղձանիկ դարձրեց:
_ Էս ի՞նչ արեցիք,- զարմացավ Ջուդին:
_Մի զայրացիր,- ասաց փերին,- դու հիմա կկարողանաս կտցահարել փշրանքները:
Ջուդին համաձայնեց:
Սեմը աչքերը բացեց ու սկսեց երգել.
_ Կեր իմ փշրանքները, թող անուշ լինի:
_Շնորհակալություն, բարի փերի:
Ջուդին ու Սեմը տուն վերադարձան: Այդ օրվանից Սեմին այլևս խուտուտ չէին տալիս և անկողնուց էլ չէր ընկնում:
Բոլոր հարևանները գովում էին և ասում, որ նրա բախտը բերել է, որովհետև հավատարիմ բարեկամ ունի, որը կտցահարում է բոլոր փշրանքները:

Աշխարհի ամենալավ, ամենահոյակապ, ամենահրաշալի պապիկները Յան Պաուլ Սխուտեն և Կեյս դը Բուր

1-ին  մաս

 

Հայկը ունի երեք պապիկ: Երեքն էլ նույն տան մեջ միասին են ապրում: Դե, նա, իհարկե, երեք տատիկ էլ ունի: Բայց տատիկները պապիկների ձեռքը կրակն ընկել, տեղափոխվել են բոլորովին ուրիշ՝ հեռո՜ւ, շա՜տ հեռու մի տեղ՝ ոչ ավել, ոչ պակաս նույն փողոցի դիմացի մայթի տուն: Այս շաբաթ Հայկն իր պապիկների մոտ է մնալու: Նրանց մոտից է գնալու դպրոց: Իսկ դպրոցը բավականին հեռու է: Դրա համար պապիկները Հայկի համար հեծանիվ են հավաքել: Միայն թե հեծանիվը փոքր-ինչ խարխուլ է: — Հա՛յկ, — ասում է Անուշավան պապը, — տե՛ս, թե քեզ համար ի՜նչ ընտիր հեծանիվ ենք հավաքել: — Շնորհակալություն, — ասում է Հայկը, — բայց չէի ասի, թե ընտիր է: Անվադողերը ծակ են, ղեկը թեք է, ակները ծուռ են, նստարանն էլ իսկի ամրացված չէ: — Դե լավ, հա՜, — ասում է Մնացական պապը, — ես քո տարիքում շա՜տ ուրախ կլինեի այսպիսի հեծանիվ ունենալու համար: Իմ հեծանիվի դողերը միշտ ծակ էին լինում: — Դողե՞րը: Դողերից ես խոսում, — բացականչում է Պատվական պապը, — բախտավոր երեխա ես եղել: Իմն իսկի դողեր չուներ, ակները փայտից էին, նստարանն էլ ոչ մի անգամ ամրացված չէր լինում: — Ձերը դեռ լավ է, — ասում է Անուշավան պապը, — իմ հեծանիվն ուներ փայտե, քառակուսի ակներ, նստարան ընդհանրապես չուներ և ուներ ընդամենը մեկ ոտնակ: — Պա՜հ, դա էլ է մեծ բան, — ասում է Մնացական պապը, — իմ առաջին հեծանիվն ակներ չուներ: Հեծանիվ հո չէր, հեծան էր: Ամեն օր եղանի վրա ցատկոտում էի դպրոց: -Երանի՜ քեզ, — ասում է Պատվական պապը, — մի քանի ամիս մի հեծանիվ ունեի, ջարդուփշուր եղավ այնպես, որ նրանից միայն մի ժանգոտ ձող մնաց: Էդ ձողի վրա ցատկոտելով դպրոց էի գնում: Իսկ դպրոցը երեսուն կիլոմետր հեռու էր: — Ավելի մոտիկ դպրոց չկա՞ր, ի՞նչ է — հարցնում է Հայկը: — Չէ՛, չկար, — ասում է Անուշավան պապը, — բայց կար ավելի հեռուն: Ես ամեն օր քառասուն կիլոմետր գնում, քառասուն կիլոմետր ետ էի գալիս, մի քառակուսի, ժանգոտ փայտե անիվի վրա: — Քո գնալ-գալը խաղուպար է եղել, Անուշավա՜ն, — ասում է Մնացական պապը, — հո ինձ նման լեռների վրայով չես գնացել դպրոց: Պատվական պապը ծիծաղում է: — Դու էդ փոքրիկ բլրակներին լեռներ անունն ես տալիս, հա՞: Մեր լեռների համեմատ դրանք փոսե՜ր էին: Մեր դպրոցը երկրի ամենաբարձր սարի գլխին էր. տարին տասներեք ամիս ձյուն էր նստած լինում: — Ո՞նց թե, տարին տասներեք ամիս…, – զարմանում է Հայկը: — Դե, լավ, հա…,– ասում է Պատվական պապը, — էդ լավագույն դեպքում: Հաճախ ավելի երկար էր մնում: — Էդքան բա՞ն: Երանի՜ քեզ, — ասում է Անուշավան պապը, — Երկրի ամենաբարձր սարն ես ասում: Իմ դպրոցն Ուրալյան լեռների գլխին էր գտնվում: Ամռանն էլ այնտեղ երեսուն աստիճան ցուրտ էր: Ժամերով ձյուն էի ճեղքում, որ դպրոցը գտնեմ: — Ոչ թե երկրի, այլ աշխարհի՜ ամենաբարձր սարի մասին էի խոսում, — վրա է բերում Պատվական պապը,-իսկ այնտեղ, երբ կանգնում էի ոտնաթաթերիս վրա, ձեռքս հասնում էր լուսնին: Ու դեռ տունդարձի ճամփան էլ էր ելնում սարնիվեր: — Այո, տղաս, մեր ժամանակ այդպես էր, — Հայկին է ասում Պատվական պապը: — Ամեն առավոտ ես ժամը հինգին էի վեր կենում, որ հասցնեի թերթերը բաժանել: — Երանի քե՜զ, կարգին փափուկ կյանք ես ունեցել, — բացականչում է Անուշավան պապը, — ժամը հինգի՜ն: Ինձ համար, մինչև հինգը քնելը արքայություն կլիներ: Ես գիշերը երկուսին տասնհինգ պակաս էի վեր կենում, որ թերթերը տանեմ, հասցնեմ թերթ բաժանողներին: -Երանի ձե՜զ, — ասում է Մնացական պապը, — տեղը տեղին քնել եք: Ես թերթերի գործարանում էի աշխատում ու դեռ քուն չմտած արդեն վեր էի կենում: — Ամենատհաճ բանն այն էր, որ մեկ-մեկ անձրև էր գալիս, — ասում է Անուշավան պապը: — Մեկ-մե՞կ, — հարցնում է Պատվական պապը: Անուշավան պապը օրորում է գլուխն ու ասում՝ — Մեզ մոտ անձրև ամեն օր էր գալիս: Նարնջի չափ խոշոր կաթիլներով: Մյուս պապիկները լռում են: Ի վերջո Անուշավան պապը կանչում է՝ — Ուզում եմ ասել՝ ձմերուկի չափ կաթիլներով էր գալիս: